Horror z ulicy Sezamkowej

ResearchBlogging.org

W połowie sierpnia świat okrążyła lotem błyskawicy wieść o potwornym wielkim ptaku. Planowałem o tym wspomnieć wcześniej, ale wakacje stanęły na przeszkodzie. Wspomnę więc teraz.

Międzynarodowa grupa badaczy pod kierownictwem prof. Witmera z Ohio University opublikowała w magazynie PLoS ONE pracę, w której dokonała analizy anatomicznej wielkiego prehistorycznego ptaka z gatunku Andalgalornis steulleti. Badacze wykonali tomografię komputerową czaszki tego stworzenia i na podstawie skanów stworzyli model wyjaśniający, w jaki sposób ów ptak polował. A był to drapieżnik wielce okrutny, który wprost zadziobywał swoje ofiary na śmierć…

Phorusrhacidae to rodzina olbrzymich wymarłych nielotnych ptaków, żyjących kilkanaście milionów lat temu. Przypominały one żyjące obecnie emu (chociaż zapewne nie chowały głowy w piasek, wnioskując z wyników badań). Po angielsku często nazywane uroczo terror birds. A. steulleti osiągał blisko półtora metra wysokości, ważył ok. 40 kilogramów, a jego czaszka miała prawie 40 cm długości. Badacze z grupy Witmera dokonali analizy biomechanicznej, dzięki której być może ostatecznie udało się określić, jakie były zwyczaje żywieniowe tego stworzenia.

Ptak ten mianowicie wykorzystywał swój znakomity wzrok, aby atakować ofiary z zaskoczenia, zadając potężne, precyzyjne ciosy, po czym wycofywał się tylko po to, aby wkrótce ponowić atak. Trwało to do momentu zabicia ofiary.

(A–C) Andalgalornis steulleti, (D–F) Haliaeetus albicilla i (G–I) Cariama cristata. W pierwszym rzędzie widać, jak rozkłada się stres na powierzchni czaszki w czasie szarpania ofiary. W drugim rzędzie - w trakcie ataku frontalnego, zaś w trzecim - w czasie odskoku. /źródło: Degrange F.J. et al., PLoS ONE 5(8): e11856 ©2010

Strategia ta znajduje wyjaśnienie właśnie w budowie czaski A. steulleti. Jej budowa, osadzenie na szyi, połączone z potężnym dziobem, były niesamowicie zabójczym narzędziem w trakcie ataków frontalnych. Posiadała jednak słaby punkt – była bardzo podatna na pęknięcia, jeśli potrząsana na boki, co miałoby miejsce, gdyby ptak próbował szarpać ofiarę trzymając ją na przykład w dziobie. Stąd też wzięła się ta mordercza strategia powtarzanego ataku i ucieczki, aż do wyczerpania ofiary.

Na koniec animacja z labu Witmera. Żeby pokazać, że duży dziób to był…

Degrange, F., Tambussi, C., Moreno, K., Witmer, L., & Wroe, S. (2010). Mechanical Analysis of Feeding Behavior in the Extinct “Terror Bird” Andalgalornis steulleti (Gruiformes: Phorusrhacidae) PLoS ONE, 5 (8) DOI: 10.1371/journal.pone.0011856

Reklamy

1 Comment

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s